منو درگیر خودت کن تا جهانم زیرورو شه

تا سکوت هر شب من با هجومت روبرو شه

 .

بی هوا،بدون مقصد،سمت طوفان تو میرم

منو درگیر خودت کن بلکه آرامش بگیرم

 .

با خیال تو هنوزم مثه هر روز و همیشه

هر شب حافظه ی من پر تصویر تو میشه

.

.

.

با من غریبگی نکن با من که درگیر توام

چشماتو از من بر ندار،من مات تصویر توام...

.

.

.

.

همیشه میگن:

رهرو آن نیست که گه تند و گهی خسته رود ....... رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود

.

قبولش دارین؟

.

به نظر من کسی که آهسته و پیوسته جلو میره از روی عادت و واسه ی اینکه خستگی بهش غلبه نکته این کارو میکنه...به نظر من اگه واقعا به چیزی اعتقاد داری سعی کن سریع و پیوسته پیش بری...اگه واقعا بهش ایمان داشته باشی خسته هم نمیشی...

یه چیزیو فراموش نکن...این که زمان زندگی اونقدر کوتاست که اگه بخوای آهسته و پیوسته بری ممکنه هیچوقت به مقصد نرسی... اگه میخوای مسیر زندگیو عوض کنی این راهش نیست، عجله کن که وقت تنگ است...

.

.

.

.